7 – en dan werd Lillie even stil

door lilliessecretdiary

PicMonkey Collage

Nochtans moet er al heel wat gebeuren voordat ik niet meer wat zeggen.
– Het zware leven van een babbelgat-

Eigenlijk had ik niet de intentie om dit stukje tekst online te zetten. Maar toen ik het terug las besloot ik dat er op mijn blog ook af en toe plaats moet zijn voor de iets ‘zwaardere’ onderwerpen. Daarom vertel ik je toch waarom ik dit weekend enkele keren heel stil werd.

Even terug naar vrijdagmorgen want dat is het moment waarop dit verhaal voor mij echt begint. Ik was ’s morgens vol energie opgestaan en zat vrolijk de les mee te volgen toen mijn buik opeens heel raar begon te doen. Ik ben zo’n persoon die doet alsof er niets aan de hand is maar uiteindelijk kon ik niet meer heen om het geluid dat mijn maag produceerde. Ik was ziek aan het worden. En inderdaad toen ik eindelijk naar huis kon was de koorts ook al aanwezig en zat er voor mij niets anders op dan mijn bedje in te kruipen en te rusten. 

Natuurlijk had ik net die avond leuke dingen gepland want het lief was niet thuis. Hij had me verteld dat hij ergens een fakkel zou vasthouden tijdens één of andere optocht. Ofwel had het lief me niet zo goed ingelicht, ofwel had ik gewoon niet goed geluisterd. (Beide opties kunnen wel). Maar met mijn griepje kon ik niets anders dan mijn afspraak af te zeggen en mijn dekens te verhuizen richting zetel, om daar, jawel wat verder te rusten.

Het was al onwijs lang geleden dat ik nog op een vrijdagavond tv zat te kijken en het aanbod stelde me dan ook teleur. Ik bedoel maar, waar waren de leuke meidenfilms of guilty programma’s die me door mijn avond zouden loodsen? Alleen The Voice Kids was er, maar dat was pas voor later. Ik gaf de moed bijna op toen ik opeens zag dat de ‘optocht’ waar het lief aan deelnam live uitgezonden werd op canvas. Mijne euro viel meteen dat het lief aan iets groter meedeed dan hij me verteld had.

Die optocht waar ik het de hele tijd over heb, heeft de naam Lichtfront gekregen en is kort te beschrijven als een herdenkingsoptocht waar de frontlijn van de eerste wereldoorlog (in België dan toch) in vuur werd gezet door mensen die op een afstand van 84 km een fakkel vasthielden. Zo werden de slachtoffers van die oorlog en van de recentere oorlogen herdacht. 

Ik woon al mijn hele leven in de westhoek en de herinneringen aan de oorlog zijn voor mij een gewoonte geworden. Ik rij elke dag voorbij oorlogskerkhoven en ik vloek wel eens als ik ’s avonds om 20uur een langere weg naar huis moet nemen omdat de Menenpoort afgesloten is voor de Last Post.

Bm7zDED

Maar terwijl ik daar ziek in mijn zetel naar die herdenkingsplechtigheid zat te kijken. Wel dan werd ik heel stil. Ik kon niet anders dan te denken aan al die onschuldige (veel te jonge) mensen die gestorven zijn in zo’n vuile oorlog. Een kerkhof zien vanuit de lucht waar ik bijna wekelijks passeer, maar nu pas besef hoeveel jonge mannen er daar wel niet liggen. Wel dat bezorgde me een krop in mijn keel.

Ergens vind ik het jammer dat er zo weinig reclame voor gemaakt werd, want toen ik daar in mijn zetel lag, had ik de neiging om daar in mijn pyjama langs de weg te gaan staan. Met een fakkel in de hand. We hebben er thuis nog lang over nagepraat en het lief kon er ook niet over ophouden. Want uiteindelijk was hij één van de duizenden fakkelhouders in de lange ketting van mensen die hun vrijdagavond opofferden om eens stil te staan bij dat oorlogsleed (dat voor ons hier in de streek, jammergenoeg een gewoonte is geworden).

Zaterdagavond passeerde ik heel toevallig op de grote markt van Ieper. En toen ik het belfort passeerde zag ik de namen van de oorlogsslachtoffers nog voorbij rollen. In die 5 minuten dat we daar stonden passeerde de ene naam na de andere. Allemaal mensen waar we geen gezicht bij kunnen plaatsten, maar namen die ons even deden beseffen hoe vreselijk die oorlog moet geweest zijn.

Het gebeurd niet vaak dat ik niet weet wat zeggen, maar het lichtfront kreeg me het voorbije weekend meerdere keren stil.

Advertenties